Privacy voor 10 euro per maand

18 mrt 2014 /

Vanaf juni kunnen Base-klanten spionagevrij’ bellen (DS online 19 februari). Voor Edward Snowden zijn documenten gelekt had, gingen de meeste mensen er sowieso vanuit dat ze ‘spionagevrij’ konden bellen. Maar dat bleek een illusie. Verschillende technologiebedrijven proberen nu de gaten in de Europese en Amerikaanse wetgeving te dichten die grootschalige afluisterpraktijken mogelijk maakten. Alleen hangt aan die kortetermijnoplossing een prijskaartje vast: 10 euro per maand. Dat bedrag gaat Base aanrekenen om onze gesprekken te versleutelen, zodat die niet meer op te sporen zijn.

Het bedrijf zal daarvoor gebruikmaken van de diensten van Silent Circle. Dat is niet de zoveelste start-up uit Silicon Valley, maar een bedrijf dat al meer dan een jaar heel wat buzz genereert. Een van de oprichters is namelijk Phil Zimmermann, een zestigjarige goeroe uit de cryptologie die verantwoordelijk was voor PGP (‘Pretty Good Privacy’) – de meest gebruikte versleutelingssoftware voor e-mails. Als die man encryptie uitwerkt voor telefoons, dan spits je de oren. Na de Snowden-revelaties blijkt er een markt voor te zijn, en springen ook Europese telecomaanbieders op de kar.

Maar is het wel een goede evolutie dat we moeten betalen voor onze privacy? Is privacy geen recht meer? En what’s next? 10 euro per maand om niet gefolterd te worden? 20 euro per maand om onze mening vrijelijk te mogen tweeten? De commercialisering van privacy wringt met het idee dat onze fundamentele rechten een inherent onderdeel zijn van onze democratie, die niet verkocht of verhandeld kunnen worden. Dat is alvast de theorie.

Betalen met gegevens

De praktijk is ingewikkelder. Onze privacy wordt niet alleen geschonden door overheden, maar ook door bedrijven. In veel gevallen vinden we dat zelf niet eens zo erg. We gebruiken graag de gratis diensten van Youtube, Facebook en Google, en beseffen meestal wel dat we die diensten betalen met onze persoonlijke data. Mensen zoals Bruno Segers, ex-general manager van Microsoft, willen dat businessmodel veranderen, en de gebruiker – als eigenaar – ook laten genieten van de winsten die gemaakt worden op basis van zijn persoonlijke data. Hoe dat precies in zijn werk moet gaan, weten we nog niet. Maar door onze privacy te gelde te maken, zouden we ze net terugkrijgen.

Wordt privacy een luxegoed dat alleen voor de happy few is weggelegd? Of zal de verkoop van onze eigen data (online) privacy net betaalbaar maken? Of is er een derde weg, waarin we vertrouwen op gratis versleuteling en de langetermijneffecten van (Europese) wetgeving om onze privacy te beschermen? De toekomst zal het uitwijzen. Intussen is wel duidelijk dat privacy helemaal niet dood is. Er valt zelfs geld mee te verdienen.

Door Mathias Vermeulen – bovenstaand opiniestuk verscheen eerder al in De Standaard (22 februari 2014). Bekijk het oorspronkelijke artikel hier.